Op onderzoek in Zweden

"Of Bob naar Zweden wil komen om daar naar het Hockey Gymnasium te gaan". Dat was de vraag die ons pas een paar weken geleden gesteld werd. Even waren we overdonderd...huh...hoezo...of we ff een gesprekje konden hebben met de coach (Ken) na afsluiting van het Hockey Camp Europe.

Na een kort gesprekje waarin Ken uitlegt waarom hij Bob gevraagd heeft, en hoe het eruit zou kunnen zien,  namen we alweer afscheid van elkaar. We spraken af dat Ken ons in de loop van de week over een en ander zou informeren én vooral of de school akkoord zou gaan met de komst van Bob.

Na een paar dagen ontvangen we al een mail van Ken. Hij heeft gesproken met het Gymnasium en Bob zou daar naar school kunnen. Vervolgens is er over en weer mailwisseling met vragen en uitleg. Na een paar dagen besluiten we dat het het beste is wanneer we ter plekke gaan kijken hoe het daar is. Wij zijn nog nooit in Zweden geweest, hebben geen idee hoe het leven daar is of wat voor soort stadje het is.

Zo gezegd, zo gedaan. We boeken tickets, regelen autohuur en hotel. Op 27 augustus vliegen Bob en ik vanaf Brussel, via Frankfurt, naar Göteborg. Daar aangekomen blijven we een nachtje slapen bij de Familie Beckers, waar we heerlijk bijkletsen en een avondwandeling maken naar zee.

Na een heerlijke ontbijtje vertrekken we de volgende ochtend weer. De eerste 80 kilometer rijden we nog over een snelweg, maar daarna worden de wegen enkelbaans waar je 80 kilometer per uur mag. Het ritje van 200 kilometer duurt 2,5 uur, maar we zijn meteen onder de indruk van de rust die het land uitstraalt.

Ken staat ons bij aankomst al op te wachten. We gaan direct naar de school. Het is best een groot gebouw. We hebben er een gesprek met de rector. Deze ziet het zitten dat Bob een jaartje daar naar het Hockey Gymnasium komt. Hij moet het alleen nog kortsluiten met een collega. We spreken af dat hij het ons de volgende week laat weten.

Na het bezoek aan de school gaan we naar de ijsbaan. Het blijkt een ware hang-out te zijn voor de ijshockeyers. In de kleedkamers staat een chillbank met playstation. Dat valt bij Bob meteen in goede aarde J Ook is de ijsbaan dagelijks toegankelijk en kun je er altijd op. Ook dat is ideaal. 's Avonds bezoeken we de ijshal wanneer een Amerikaans Showcase Team speelt tegen een Zweeds team. Heerlijk om die snelheid en felheid te zien :-)

Moe en vol met indrukken gaan we die avond naar bed. Op zaterdag gaan we de omgeving verkennen. Het is een prachtige natuur met veel meren. De dorpjes eromheen zijn erg klein, lieflijk soms. Weer valt ons de rust op die iedereen over zich heen lijkt te hebben. Het lijkt wel of het leven er een tandje rustiger is. Het stadje Amal heeft een haven, camping, restaurantjes en komt heel relaxed over. 's Middags gaan we nogmaals naar een wedstrijd kijken van het Amerikaanse Showcase Team dat nu tegen een ander Zweeds team speelt.

Terwijl we zitten te kijken stelt Ken ons voor aan een gezin. Het blijkt dat zij aan Ken hebben aangegeven graag een gastgezin voor Bob te willen zijn. We maken kennis, bezoeken hun huis en bespreken een en ander. Het voelt meteen goed! Ze komen heel prettig over, zijn vol van ijshockey en het hele gezinsleven staat in het teken van hockey.  Beter konden we het niet treffen!

Blij met de ontmoetingen, hetgeen we gezien hebben, de vertrouwdheid die het uitstraalt rijden we op zondag terug naar Göteborg en slapen nog een nachtje bij de Familie Beckers. We gaan 's middags gezellig varen op de zee, Richard maakt een heerlijke zalm klaar op de BBQ en 's avonds nemen we nog een lekker kopje thee op de bank.

We nemen afscheid, duiken onze bedjes in, want om 4 uur gaat de wekker weer voor onze terugreis naar Nederland. Die verloopt heel voorspoedig. Nu is het wachten op bericht van de school voor de goedkeuring en andere zaken die wij in Nederland moeten navragen.

Het besluit is nog niet definitief genomen, maar deze gezellige reis samen nemen ze ons nooit meer af! Het was heel bijzonder om dit samen te doen.

Angelique