Settelen in Åmål

Op 1 oktober is de dag van vertrek aangebroken. Na een aantal weken hier samen naar toe geleefd te hebben is het ook prima dat het zo ver is.  Een nieuw avontuur tegemoet!

Bob vertrekt, na een afscheid thuis, samen met Freek en Gert Jan naar Eindhoven. Hier ontmoeten ze Stefan waarmee hij samen naar Zweden gaat om naar het Hockey Camp in Landsbro te gaan. Op donderdagavond slapen ze bij de organisator van het kamp. Van vrijdag tot en met zondag zal Bob samen zijn met de andere Zweedse jongens die meedoen aan het kamp. 

Op zaterdagmiddag vertrekken Gert Jan, Quinn en ik met alle spullen van Bob op weg naar Zweden. Wij zijn goed volgeladen. Alles gaat mee. Nieuwe dikke winterjas, handschoenen, skikleding, zwemspullen, floorballstick, laptop, muziekbox, schoolbenodigdheden, schoenen, sportkleding en alle andere kleding. 

Na een overnachting in Duitsland rijden we door naar Puttgarden om hier de boot te nemen naar Rødby (45 minuten).

We komen rond half drie aan in Landsbro, Zweden. Na een korte stop zijn we meteen doorgereden naar Åmål. Het blijft nog steeds wat wennen dat je hier veel enkelbaanswegen hebt waar je maar 80 km mag rijden. Hierdoor duren de reizen telkens iets langer dan normaal. Om half acht 's avonds arriveren we in Åmål.

We zijn direct naar een restaurantje gereden voor een snelle hap en vervolgens door naar Edsleskogs Wardshus, ons hotel.

Edsleskogs Wardshus is van Nederlanders. Het is een gezin met 4 jongens. Zo'n 8 jaar geleden zijn zij naar Zweden geëmigreerd. De eigenaar, Johan, was meteen volop aan het kletsen. Hij was erg benieuwd naar Bob's verhaal. Al snel kwamen we erachter dat zijn 2 oudste zonen, Jarne en Redmar, ook op Karlberg Gymnasiet zitten.

Omdat Bob de volgende dag naar Thomas en Helen, gastouders, zou gaan vroegen we of we de zonen de volgende ochtend konden ontmoeten. Dit zodat Bob hen al eens gezien had en ze zich wellicht op school zouden zien. Tien minuutjes later kwam Johan Redmar (15) voorstellen. Redmar zit ook in het eerste jaar. De volgende ochtend kwam Jarne (17) zich voorstellen. Twee leuke knullen die Bob graag wegwijs willen maken rondom school.

Na het ontbijt samen in het hotel zijn we meteen die ochtend naar Karlstad gegaan. Hier moesten we Bob inschrijven bij het Skatteverket en een persoonsnummer aanvragen. Dit persoonsnummer heb je in Zweden nodig om je o.a. in te kunnen schrijven op school. Ze hebben van al onze papieren kopieën gemaakt. Het zal 2-8 weken duren en dan zal Bob het nummer per post ontvangen.

Voordat we naar Åmål terugrijden gaan we nog een kop koffie en panini eten in een kleine lunchzaak om de hoek. Al bestellende zegt de ober "anders nog iets"....huh euh....ben je Nederlander of Belg? En jawel hoor, het bleken twee Belgen te zijn die deze tent runnen. Ook hier wat informatie opgevraagd, en telefoonnummers gekregen (you never know).

En toen op naar Karlberg Gymnasiet. Daar hebben we om 13 uur afgesproken met Roger, de Rektor, om alles in orde te maken voor de inschrijving op school. Roger, ongeveer 2 meter lang, is heel relaxed. Wij hadden hem de vorige keer al ontmoet en ook nu is het allemaal okay. Net voordat we Roger zien zagen we op een deur 'Elke Franckaert' staan. Helen had ons verteld dat de dochter van Elke in hetzelfde floorballteam zit als Emma, de dochter van Helen. Dus toen we die naam zagen staan hebben we ons voorgesteld. Elke is Belgische, oorspronkelijk uit Antwerpen, en woont al 17 jaar in Zweden.

 (Karlberg Gymnasiet)

Ondertussen is Roger gearriveerd en nemen we enkele zaken met hem door. Roger had een andere Nederlandse jongen (Ivo)  op school  gevraagd of hij zich even wilde komen voorstellen als wij er waren. Dus toen wij klaar waren voor de rondleiding belde Roger Ivo. Ivo kwam er meteen aan en vertelde hoe het was op school, vertelde hoe hij er terecht gekomen was, vroeg hoe Bob hier terecht kwam en stelde voor om ons de rondleiding te geven door de school.

Hier zijn we toch wel van onder de indruk. Het is heel goed georganiseerd op school. Er zijn 3 grote sportzalen; een zaal met tribunes voor o.a. basketbal, een soort fitnesszaal en een grote hal met kunstgras voor het Football Gymnasium. De kinderen eten er tussen de middag allemaal warm, dat krijgen ze gratis. Er is een bowlingbaan voor als ze na school iets samen willen doen. Verder zijn er een schoolarts en counselor op school, een theater voor voorstellingen en een muziekstudio. Na de rondleiding hebben Ivo en Bob telefoonnummers uitgewisseld en zijn we teruggegaan naar Elke. Ook Elke liet ons vervolgens nog meer lokalen en ruimtes zien die eerder gesloten waren. We sloten het bezoek af met een laatste gesprek met Roger waarbij we afspraken dat Bob de volgende dag om tien uur door een leraar zou worden opgehaald bij de ingang en die met hem naar zijn klas zou gaan.

Na het bezoek aan de school maken we een korte wandeling door het kleine centrum.

Toch wel moe van alle indrukken zijn we nog even teruggegaan naar Edsleskog Wardhus. Nog even een half uurtje samen zijn voordat Bob naar het gezin gaat waar we om 17 uur afgesproken hebben.

Net voordat we de auto instappen, komt Johan naar Bob gerend. Hij geeft Bob zijn visitekaartje met de boodschap dat Bob hem altijd kan bellen voor raad/advies/hulp. Wat ontzettend aardig en ook voor ons een geruststelling!

Rond vijf uur is het zover...op naar het gastgezin. Thomas, Helen en Linus doen open. Vrijwel meteen zijn we alle spullen aan het uitladen en naar boven aan het sjouwen.  Bob slaapt samen met Linus op de 1e verdieping waar ook de woon-, eetkamer en keuken is. Helen, Thomas en Emma slapen beneden. Helen had lekker gekookt, moose (eland). Na het eten hebben we de tassen uitgepakt en ingeruimd zodat de kamer, die Bob deelt met Linus, ingericht was.  Emma kwam ondertussen terug van haar ijshockeytraining.

Om acht uur gaan we allemaal naar de ijsbaan voor de eerste training van Bob met U16 en J18. Zijn plekje is al klaar gemaakt in het kleedlokaal, naast Linus. Gelukkig kunnen ze de ijshockeytassen daar laten staan en nemen ze alleen de was mee naar huis. Geen gesjouw meer met zware tassen. De training ging goed, nog wat onwennig, maar gelukkig is het allemaal in het engels.

Na de training gaat Bob naar het gezin voor zijn eerste nacht. Nu is het echt begonnen!

Op dinsdagochtend zijn we na een lekker ontbijtje en prachtig uitzicht op het meer naar de training geweest van het Hockey Gymnasium.

Elke dinsdag- en donderdagochtend start Bob de dag met skillstraining. 's Avonds heeft hij dan nog een keer teamtraining op die dagen. Het is een kleine groep jongens, maar des te fijner, omdat er veel 1-op-1 uitleg is en vooral behendigheid geoefend wordt. Na afloop van de training hebben we Bob kort gesproken. Hij had goed geslapen. Na de training is Bob met Viktor, jongen uit het team, achterop de scooter mee naar school gereden.

Ondertussen zijn wij die dag de Zweedse telefoonkaart gaan regelen en gaan lunchen met Ken Eddy (hoofdcoach) bij XO. Na de lunch zijn we nog wat gaan rondrijden in de omgeving. Åmål is de grootste plaats. De plaatsjes eromheen zijn echte gehuchtjes met maar een paar huizen. De natuur is prachtig. Veel meertjes met huisjes waar bootjes voor de deur liggen. Je ziet er veel roodgekleurde huizen (Falu Röd). 

De lucht in Zweden is prachtig. Zo anders dan in Nederland. Prachtige wolken en veranderende kleuren.

(Dit is het meer bij het hotel, de foto is onbewerkt)

Om vier uur hebben we Bob gebeld. Hij was al op de ijsbaan. Om vijf uur begon de training. We gaan er naar toe en kletsen ff snel om te vragen hoe zijn eerste schooldag was. Hij is enthousiast. Op school aangekomen had ie Joachim (leraar) opgezocht die hem voorstelde in zijn klas. Een aantal jongens wilden Bob die dag rondleiden. Tussen de middag hebben ze samen gegeten en gekletst. Bob vertelde dat het een erg leuke dag was en hij een leuke klas heeft (met een aantal mooie meiden...) én dat Elke zijn mentor is. Maar hup hij moest alweer weg om zich om te kleden voor de training.

Ondertussen zijn we naar het naastgelegen zwembad gelopen. We hadden namelijk een dag eerder, toen Gert Jan Bob inschreef voor de hockeyteams, gehoord dat er een Nederlandse werkt die graag Bob wil ontmoeten.  Evelien (30) werkt nu 4 maanden in Åmål. Haar man pendelt momenteel nog tussen Nederland en Zweden totdat hun huis in Nederland verkocht is. Evelien is een enthousiaste meid. Ze vertelde ronduit en ook dat ze Bob graag wil ontmoeten om Nederlands te praten, maar vind het ook leuk om te vragen hoe het met hem gaat. Volgens Evelien zijn de Zweden van het kaliber 'geen nieuws is goed nieuws' m.a.w. ze vragen niet hoe het met jou gaat. Als jij niets zegt gaan zij er vanuit dat het goed met je gaat. We zullen zien. We hebben in ieder geval de telefoonnummers uitgewisseld. Ook hier met de gedachte 'you never know' en altijd fijn om Nederlands sprekende mensen te kennen.

De training was leuk! Heel intensief. Bob deed het goed. Je ziet dat men toch ook wel kijkt naar die jongen uit Nederland die hier komt spelen. Maar op een leuke manier.

Na de training zijn Bob en Linus met een aantal jongens nog even naar de gym gegaan voor de cooling down.

We eten die avond bij Helen en Thomas. Moose pasta (spagetti met saus van eland). Ook deze smaakte weer heerlijk! De jongens gaan na de maaltijd een ijshockeywedstrijd kijken van Färjestad (één van de beste teams van Zweden uit Karlstad, 75 km van Åmål). Ijshockey is een sport die daar veel op tv is. Het walhalla voor Bob! Wij zijn nog heel even gebleven en toen was het dan toch zover. We hebben gedag gezegd en zijn naar het hotel gegaan.

Het hotel ligt maar een kwartier van Åmål af, maar de weg er naar toe is aardedonker. Die nacht sliepen we er ook nog alleen met z'n drieën. De eigenaren hadden bij de boeking al verteld dat zij zelf op dinsdag naar Nederland zouden gaan, maar dat wij er konden blijven slapen.  De sleutel konden we de volgende ochtend in de brievenbus gooien. 

En toen was het dan toch zover. We hikten allemaal een beetje tegen deze woensdagochtend aan. Nu zouden we afscheid nemen en zou Bob het alleen gaan doen.  De ochtend heeft weer prachtig zonlicht en een schitterende lucht.

Onderweg naar Bob zijn we stil, in afwachting van. Bij Bob aangekomen is hij op zijn kamer. Nog ff wat knuffels, kletsen in de keuken met Helen en de kids, de laatste foto's maken en dan gaat iedereen de jassen aandoen en de fiets pakken.

Bob fietst samen met Helen en Linus naar school zodat hij de weg er naar toe kent (dit omdat hij een dag eerder vanaf de ijsbaan achterop de scooter naar school is gereden en de weg van huis naar school nog niet kent).

Iedereen gedag gezegd, een 'take good care of Bob' tegen Helen, kus en knuffels voor Bob en toen uitzwaaien.

Voor Quinn, Gert Jan en mijzelf was het ff raar, wat tranen, maar ook het besef dat Bob het er hartstikke leuk gaat krijgen met fijne mensen om hem heen.  

Met een gerust hart laten we Bob achter bij lieve mensen, een mooie omgeving, heel veel sport en plezier! Om 8 uur vertrekken we uit Åmål, met een tussenstop in Göteborg bij Iris en de meiden, en om 22.30 uur zijn we weer terug in Nederland.